Glass Heart: Müziğin, Rekabetin ve Umudun Hikâyesi

(Dikkat: Bu yazı ciddi spoiler içerir.)

Japonya’nın her işi titizlikle ele alış biçimi, bu kez bir müzik dramasında karşımıza çıkıyor. Netflix dizisi “Glass Heart”, bir müzik grubunun hikâyesinden çok daha fazlası olarak; müzik yapmanın psikolojisini, insanın üretirken nasıl dönüştüğünü anlatıyor.

Roman uyarlaması olan dizinin hikâyesi, genç baterist Akane Saijō (Yu Miyazaki)’nun, ünlü besteci Naoki Fujitani (Takeru Satoh)’nin kurduğu yeni müzik grubu “TENBLANK”a katılmasıyla başlıyor.

Hikâyenin merkezinde yer alan genç davulcu Akane Saijō (Yu Miyazaki), grubun ritmini tutarken aynı zamanda hikâyenin vicdanını da temsil ediyor. Onun müziğe yaklaşımı, kariyerden çok ifade biçimiyle ilgili. Disiplinli ama kırılgan; sessiz ama fark edilir bir güç.
Saijō’nun hikâyesi, “müziğe sadık kalmanın bedeli” üzerine kurulu: Yetenek ve tutku arasında, iç sesiyle hareket etmeyi öğrendiği anlara tanıklık ediyoruz. Dizi boyunca yaşadığı çatışma, müziğin sahne dışında, insanın içinde de bir direnç biçimi olabileceğini hatırlatıyor. Onun varlığı, Fujitani’nin kendine anlam, müziğine ilham; TenBlank’a ise ruh kazandırıyor.

Akane’nin hikâyesindeki bence en sıcak detay annesinin desteği. Dizi boyunca annesini koşulsuz bir sevgiyle kızının arkasında duran bir figür olarak görüyoruz. Akane’nin müzikle kurduğu bağın bu kadar samimi olmasının nedeni belki de tam olarak bu…
Kazanmak için değil, kendini ifade edebilmek için çalan bir genç kadının arkasında, onu huzurun tarafında tutan bir anne var. Bu sahneler, dizinin duygusal yoğunluğuna sade ama çok güçlü bir insani boyut katmış.

Grubun iç dengelerinde iki karakter daha bu hikâyeyi tamamlıyor: Eşlikçi müzisyenliğini Fujitani’ye duyduğu büyük sevgisi nedeniyle bırakıp projeye katılan Shō Takaoka (Keita Machida), kendi konfor alanından çıkarken grubun en sağduyulu ve mantıklı insanı olarak aşmışlığı da temsil ediyor. Shō, Fujitani’nin de içinde olduğu müzikal çevrede ona duyduğu aşkla sahiplendiği dostluk ve profesyonellik dengesini çok iyi koruyor. Belki de Fujitani’nin profesyonel çevrelere yaşadığı kırılganlığı tamir eden ilk müzik insanı olarak düşünebiliriz Shō’yu…

Diğer yanda, bireysel müzik üretiminde özgürlük ararken rekabet duygusundan tamamen sıyrılamayan Kazushi Sakamoto (Jun Shison) yer alıyor. Sakamoto TENBLANK’a, Fujitani’nin o dahi müziği ile ancak içerden savaşabileceği inancı ile katılıyor. Sonrasında grubun onun da kişiliğine ve müziğine öğretilerini dizi boyunca izliyoruz. Ve dizinin sonlarına doğru, Akane’ye aşkını, Fujitani’ye ise dostluğunu gösteriş biçimi çok büyüleyici…

Grupta yer alan tüm karakterler, Glass Heart dizisinin temel meselesini derinleştiriyor: müzikte bir arada var olmanın, bireysel varoluştan farkını tüm üyelerin gözünden adeta izlerken yaşıyoruz.

Naoki Fujitani (Takeru Satoh) merkezinde dönen hikâyede, Fujitani’nin dahi müziği kadar geçmişinin de ağırlığına şahit oluyoruz izlerken. Kendisi gibi müzisyen olan kardeşi Toya Shinzaki (Masaki Suda) ile ilişkisi, dizi boyunca zaman zaman yüzeye çıkan çocukluk anılarıyla belirginleşiyor. Kardeşi ile yaşadıkları salt ailevi bir mesele değil; müziğin onun için neden bu kadar vazgeçilmez olduğunun da açıklaması aslında ve tabii kardeşi Toya’nın da gözünden görüyoruz aynı anıları ve aralarındaki rekabet-başarı odaklılığın nasıl yanlış anlamalarla sevgilerini bastırdıklarını.

Grubun merkezinde ilerleyen dizide üç karakter daha öne çıkıyor: şarkıcı Yukino Sakurai (Akari Takaishi), müzik prodüktörü Kazuhiro Isagi (Naohito Fujiki) ve grubun menajerliğini üstlenen Miyako Kai (Erika Karata). Her biri müziğin insanlıkla sınavını farklı biçimlerde temsil ediyor: Sakurai için ses, duygusal bir ifade; Isagi için kontrol ve mükemmeliyetin simgesi. Kai ise sahnenin arkasında kalan ama sahne önünde olmak isteyen aslında güzel sesi olan bir karakter. Menajerliği sektörde kalabilmenin bir yolu olarak görmesi dışında, en çok da Fujitani’ye yakın olmanın bir biçimi olarak kabul etmiş; bu işte de oldukça başarılı olmuş bir isim. Ancak grubun genç kadın davulcusuna duyduğu kıskançlık, onu anlık bir hırsla geri dönülmez bir hata yapmaya sürüklüyor ve sonuçlarına da katlanmak durumunda kalıyor. Kai’nin bu eylemi, planlı bir kötülükten daha ziyade duygusal, anlık gelişen bir kötülük; bu yüzden Kai’nin sonradan yaşadığı pişmanlık, dizideki en insani anlardan birini bize izlettiriyor.

Dizi, yaratıcılıkla manipülasyon arasını bu karakterler üzerinden sorgularken; müzik sahnesindeki kırılgan dengeleri, tutkuyu ve pişmanlığı da aynı ritim içinde duyulur kılıyor.

Aslında ölümcül bir rahatsızlığı bulunan Naoki Fujitani’nin hastalığı ve doktorların kendisine “müzik yapmaya devam ederse yaşayamayacağı” uyarısına rağmen o, müziğe daha da tutunuyor; çünkü müzik yapmazsa zaten ölü. Dizi, bu ikilemi merkezine alarak yaratmanın bedelini, sanatın hem kurtarıcı hem yıkıcı doğasını derin bir trajediyle olsa da umutsuzluğa yer vermeden anlatıyor.

Dizinin en ilgi çekici yanlarından biri, yeni bir müzik grubunun doğuşuna neredeyse belgesel tarzında tanık olmamız. Şarkıların yaratım sürecinden kayıt aşamalarına, provalardan klip çekimlerine kadar uzanan bu süreç, izleyiciyi sadece bir hikâyeye değil, bir üretim deneyiminin içine davet ediyor. Yapım, kurgu ile gerçeğin sınırını ustalıkla bulanıklaştırıyor; dizide izlediğimiz klip çekim sahnesinin meyvesi olan TENBLANK videosu ve konser performansları bugün dijital platformlarda ve YouTube’da yayında.
Oyuncuların karakterlerinin enstrümanlarını gerçekten çalması, sahnede duyduğumuz müziğin, birebir onların performansı olması bu inandırıcılığı daha da güçlendiriyor; müzikle profesyonelce ilgilenen bazı! müzisyenlere inat playback yapmıyorlar. Bu da Glass Heart’ı bir müzik dizisi olmaktan çıkarıp, izleyiciyle gerçek dünya arasında somut bir bağ kuran nadir yapımlardan biri haline getiriyor. Hatta dizi sona ermiş olsa da TENBLANK’ın sahnede kalmaya devam etmesi de ayrı bir farklılık. Şu an grup üyeleri olan dizinin oyuncuları, dizinin ardından düzenlenen fan meeting’lerde ve Asya turnesinde izleyicileriyle TENBLANK olarak buluşarak sahne performansı sergiliyor, varyetelere katılıyorlar. Üyeler, bu hikâyeyi gerçek dünyada da sürdürmeye devam ediyor.

Özellikle dizinin son bölümündeki festival konseri, neredeyse ekranın sınırlarını aşan bir enerji taşıyor. O sahnede artık ne karakterler ne de hikâyenin dramatik ağırlığı kalıyor; seyirci olarak biz de kendimizi bir diziyi izlerken değil, gerçek bir konserin coşkusuna kapılmış gibi hissediyoruz. Sanki biz de festival alanındayız; Fujitani’nin sahneden yaptığı açıklamalarını, konser alanındaki binlerce hayranla aynı endişe ve merakla dinliyoruz.
Ve ardından müzik yeniden başladığında, tıpkı oradaki izleyiciler gibi, biz de o anın içine karışıyoruz. Bu final, dizinin başından beri kurduğu “gerçeklik duygusu”nun zirvesi bile olabilir.

“Glass Heart”, rekabetin insanı nasıl geliştirdiğini ama korku ve kıskançlıkla birleştiğinde bu hissin nasıl kötülüğe dönüştürebileceğini ustalıkla gösteriyor. Aynı zamanda sevginin, hatta aşkın, karşındakinin iyiliğini istemekten öte bir beklenti taşımaması gerektiğini hatırlatıyor. Final bölümlerindeki duygusal yoğunluk, müziğin aslında bir iletişim biçimi olduğunu yeniden hissettiriyor zira TENBLANK şarkılarının anlamları Fujitani’nin kendi hikâyesi aslında ve dinleyendeki etkisi de bu sahiciliğinden geliyor… Fujitani’nin şarkılarında çalmak, konuşmak kadar çıplak bir ifade hâline geliyor.

Hikâye, bir başarı öyküsünden çok daha fazlası; rekabetin geliştirici, bununla birlikte yozlaştırıcı doğasını görünür kılıyor. Dizinin her bölümü, “kazanmak” kelimesini farklı bir biçimde sorgulatıyor.

Dizi zaman zaman bir anime estetiği taşıyor; sahneler pastel bir ışıkla kurulan rüya atmosferinde ilerliyor. Sinematografisiyle neredeyse bir sahne performansını izliyormuş hissi yaratıyor. Ritim, hem müzikal hem duygusal bir yapı taşıyor.

Tanınmış bir müzik insanının bile yeni bir başlangıçta yaşadığı zorlukları, ondan daha üst seviyedekilerin istediğinde nasıl engel olabileceğini görmek de gerçek müzik sektöründe yaşananların ekrana yansımış hali… Derdi sadece müzik olanları sadece müziği ile bırakmayan bir sektörün içindeki savaşı da izliyoruz.

Dizide sevdiğine kavuşamamak, ölümle bitmesi muhtemel bir hastalık, yeni bir grubun doğuşuyla gelen mücadeleler ve karşılarına çıkarılan engeller var. Ama “Glass Heart”ı özel kılan şey, tüm bu ağır temaların karanlığa dönüşmemesi. Hikâye, acıdan çok dayanıklılığı; kayıptan çok hatırlamayı; sonlardan çok, yeniden başlamayı anlatıyor. Karanlık hiçbir zaman tamamen hüküm sürmüyor. Çünkü her sahnenin içinde, seyircinin içini usulca ısıtan bir umut hep var. “Glass Heart”, bireysel duyguların, kırılmaların ve içsel savaşların içinde bile müziği en ön planda tutmayı başarabilen insanların hikâyesi.

Bu diziyi, müzik dramalarının yanı sıra derin karakter analizlerini, psikolojik alt metinleri ve Japon yapımı sanat titizliğini sevenler için özellikle tavsiye ediyorum. İçinde bolca şarkı olan, konusu etkileyici bu müzik dolu diziyi izlerseniz yorumlarınızı bekliyor olacağım.

Ve dizinin içinden seçtiğim beni etkileyen anekdotlarla dizi yorum yazımı bitiriyorum.

“Bir dahinin müziği, sıradan müzisyenleri mutsuz eder…”
— Glass Heart, Bölüm 1

“Müzikte asıl önemli olan kendi içinde ne olup bittiğini keşfetmek.
Kendinle tam anlamıyla yüzleşmelisin. Tüm benliğini ifşa etmelisin.
Ancak o zaman birilerinin kalbine dokunabilirsin.”
— Glass Heart, Bölüm 10

“Müzik bir yarış aracı değildir. Kazanmak veya kaybetmek yoktur.
Sadece çalınır. Onu bu kadar korkunç ve güzel kılan bu.”
— Glass Heart, Bölüm 10

“Glass Heart”, müziğin sadece ses değil, insan ruhunun çatlayan yerlerinden süzülen bir ışık olduğunu hatırlatıyor. Gerçeğe dönüşen performansları, duygusal doğruluğu ve incelikli diliyle; hem sahici hem kırılgan bir yapım.

Glass Heart / Künye

Beyza Cumbul