Sevdiklerim ve İtiraz Ettiklerimle MüziKoridor

Eurovision Asia’dan Spotify’ın yapay zekâ remix aracına, Sertab’dan Sienna Spiro’ya: yedi şarkı ve müzik gündemine kişisel yorumlar MüziKoridor’da…

0
Sevdiklerim ve İtiraz Ettiklerimle MüziKoridor yazısının görseli

Yeni MüziKoridor’da Eurovision Asia’dan Sertab’a, Apple Music’in logo değişikliğinden Spotify’ın hazırladığı yeni araca kadar birçok konuya değindim. Müzik dünyasında çok şey oluyor, pek çok yeni şarkı çıkıyor. Burada yer verebildiklerimin dışındaki müzikleri ve konuları da takip edeceğinize, kendi müziğinize sahip çıkacağınıza inanıyorum. Gündeme not düştüğüm bu yazıyı umarım keyifle okursunuz.

Eurovision Asia: Çocukluğumdaki Eurovision’u hatırlattı

EBU tarafından ilk kez Eurovision Asia Şarkı Yarışması düzenlendi. Yarışma açıklandığında da heyecanımı yine MüziKoridor satırlarında yansıtmış ve yarışmayı takip edeceğimi belirtmiştim. Eurovision Asia; çocukluğumda izlediğim Eurovision’un o etnik havasını hatırlattı bana. Zira son zamanlarda İngilizce ağırlıklı parçalar ve modern şovlarla etnik müziklerin çok uzağında yarışmanın Avrupa ayağı.

11 Asya ülkesinin katıldığı finalde İngilizcenin yanı sıra 10 yerel dil duyduk. Yarışmacıların çoğu kendi dilini, geleneksel kıyafetlerini ya da yerel çalgıların sesini sahneye taşıdı. Bhutanlı Nyendra’nın ghosu (Bhutan’da erkeklerin giydiği geleneksel giysi), Moğolistan’dan Beck’in yeniden yorumlanmış deeli (Moğolistan’a özgü uzun, kuşaklı giysi) derken, bir performanstan diğerine geçerken sadece müzik dinlemedim; o dilin müziğe uyumuna bakarken; geleneksel kıyafetler ve etnik çalgılar da beni araştırma yapmaya yönlendirdi.

Moğolistan’ın ağır tempolu şarkısı muhteşemdi. Benim birincim Beck’in “Chamguigeer (Without You)”suydu. İzleyicilerin kullanabileceği sekiz oy vardı. Ben sekiz oyumun üçünü Moğolistan’a verdim. Ama bununla birlikte ilk yarışma için fazla durağan ve duygulu bu şarkı yerine Filipinler’in kazanacağını tahmin etmiştim. CARMELLE’in “Sobra-Sobra”sı Eurovision’un alışıldık matematiğine en uygun şarkıydı. Nakarat ilk dinleyişte akılda kalıyor, rap bölümü de şarkının hızını kesmeden ona başka bir hareket katıyor. Eurovision’un yıllardır işleyen formülünü bu kez Tagalogca ve İngilizcenin bir arada kullanıldığı bir şarkıda duymak güzeldi. Nitekim hem jürinin hem seyircinin birincisi oldu. Yarışmanın kazananı CARMELLE’in “Sobra-Sobra”sını listeme ekliyorum.

Eurovision Asia ödül anı

Eurovision Asya yarışmasını yapacağını açıkladığından beri en çok merak ettiğim ülke Güney Kore’ydi. Zira dünyayı sallayan K-pop sahnesi beklentimi epey yükseltmişti. A.C.E üyesi görece tanınmış JUNHEE’nin “DEEP DIVE”ını şarkı olarak sevdim, dansı da fena değildi ama şarkının enerjisini ses, dans ve şarkı üçgeninde sunmak konusunda bekleneni yazık ki veremedi. Grupların en büyük handikaplarından biri bu: Üyeler bir bütün olarak çok iyi olabiliyor ama tek başlarına çıktıklarında aynı ses gücünü ve sahne enerjisini her zaman gösteremiyorlar. Bir de şovları dillere destan bir ülkenin Eurovision performansı, K-pop hayran buluşmalarında gördüğüm dans şovlarının bile gerisinde kalınca bana sönük geldi. Sanırım oy veren ülkeler ve halk oyları da benimle aynı fikirdeydi; Güney Kore yarışmayı 7. sırada bitirdi. Bu sene beklediğim ülkelerden Japonya ve Çin’in katılmadığı yarışma umarım önümüzdeki yıllarda daha fazla ülkenin katıldığı bir yarışma haline gelir.

Bu yıl “Bangaranga” ile Bulgaristan’a Eurovision birinciliğini getiren DARA da Bangkok’ta sahneye çıktı ve kupayı CARMELLE’e verdi. Oylama sürerken ülkenin ünlüsü kontenjanından Taylandlı oyuncu ve şarkıcı Jeff Satur da sahneye çıktı. Şovuna iyi hazırlanmıştı Satur ve keyifli bir performans izletti. Listeme o gece sahnelemediği ama benim tüm şarkıları arasında en sevdiğim “Dum Dum”ı alıyorum.

Eurovision Asia 2026’da kullandığım sekiz oyumun dağılımı: Moğolistan 3, Kamboçya 2, Filipinler 2, Malezya 1.
Eurovision Asia
Eurovision Asia 2026

Sanat lisesinden grup sahnesine

Netflix’in duyurduğu; Güney Kore’deki sanat lisesi öğrencileri arasından yeni bir K-pop kız grubu kurmak için hazırladığı seçme yarışması “We Go High”ı merak ediyorum. Yarışmadan grup çıkarmak, üyeleri ilk şarkılarından önce seyirciye tanıtmak yeni bir yöntem değil. Burada ilgimi çeken, sanat eğitimi alan öğrencilerin okullarını temsil ederek yarışacak olması. Kendi alanında başarılı bir öğrencinin, başkalarıyla aynı sahneyi ve şarkıyı paylaşırken nasıl gelişeceğini izlemek güzel olacaktır.

Netflix’in SM C&C ile kurduğu iş birliği, grubun program sonrasındaki faaliyetlerini de kapsıyor. Bence bu tür yarışmalarda asıl bakılması gereken yer de burası. Final gecesinde bir grup kurulduğunu ilan etmek kolay; o grubun birlikte çalışmasını, kendi müziğini geliştirmesini ve sahnede kalmasını sağlamak daha uzun bir emek istiyor.

We Go High / Netflix afiş

Türkiye’de de son dönemde grupların çıktığı yarışmalara kadar bu desteğin eksikliğini çok gördük. Yarışmayı birincilikle bitirmek; sonrasında bir destek olmayınca müzikte kalıcı olmaya yetmiyordu. Bu yüzden zamanla unutulup giden birçok isim oldu. Yarışmalar da giderek müzikte kalıcı olma hedefinden uzaklaşıp “Birinci olamasak da akılda kalalım, yeter ki ünlü olalım” diyenlerin uğrak yerine dönüştü.

Netflix’in yeni programına dönecek olursam; yapım Ekim 2026’da resmen duyuruldu; yayın tarihi ise henüz açıklanmadı. Program başladıktan sonra bu konuda daha uzun yazacağıma eminim. Hazır bizde de grup müziği ivme kazanmışken, kaliteyi artırmak ve yeni isimler kazandırmak için iyi hazırlanmış yapımlara ihtiyacımız olduğunun altını bir kez daha çizmiş olayım. Yarışma sonrasında müzisyenlerin nasıl destekleneceğini de en başından düşünerek tabii. 🙂

Herkesin şarkısı kendine

Yıllardır yazılarımda dile getirdiğim artık star denilen konumun kalmadığı; herkesin kendi ünlüsü ve dinlediği müzisyen olduğu yorumumu daha da daralttığım bir uygulamayı yazıyorum. Artık herkesin kendi şarkı versiyonu kendine. Spotify izin veren sanatçıların şarkılarından yapay zekâyla yeni düzenlemeler (remix) ve yeni yorumlar (cover) üretebileceğimiz, Premium’a ek ücretli bir araç hazırlıyor. Dinlediğimiz şarkıyı kendi isteğimize göre değiştirmek de satılabilir bir hizmete dönüşüyor.

Spotify, yeni versiyonların orijinal şarkıya ve sanatçıya bağlantı vereceğini, bu dinlenmelerden hak sahiplerine gelir aktarılacağını söylüyor. Ama bir şarkının sahibini ekranda görmekle onun yaptığı kaydı dinlemeye zaman ayırmak aynı şey değil.

Arkaplanı yeşil görselli Spotify logosu

Bu imkânın eğlenceli ve yaratıcı tarafı güzel olsa da; her şarkının tam istediğimiz gibi olmasını beklemeye başlamamız bizi şarkının sahibinin eserinden koparacaktır. Yavaş mı geldi, hızlandır. Düzenleme mi hoşuna gitmedi, başka türe taşı. Peki sanatçının o şarkıyı neden öyle söylediğini merak etmeye ve onu anlamaya hiç mi vakit ayırmayacağız artık?

Müzik zevki biraz da ilk anda yadırgadığımız seslere alan açarak gelişiyor. Her şeyi alıştığımız biçime çevirdiğimizde keşfin alanını kendimiz daraltabiliriz. Sanatçının izni ve emeğinin karşılığını alması bu modelin önemli koşulları. Dinleyici tarafında ise başka bir sorumluluk var: Bir şarkıyı değiştirebiliyor olmak, bazen onu olduğu hâliyle dinlemeye değer bulmamızı engellemesin. Bu bilinçte kaç müzik dinleyicisi var derseniz; o konuda da çok umutlu değilim yazık ki…

Apple Music kırmızıyı bıraktı

Apple Music’in kırmızı beyaz simgesi siyah beyaza dönüştü. Bu sessiz sedasız yapılmış bir değişiklik gibi görünse de Apple, 21 Ekim’de “Made by Sound” adıyla yeni görsel kimliğini duyurdu. Değişikliğin arkasında da ilginç bir çalışma var: Fred again.. ve NEST Acoustics’in hazırladığı müziğin sıvıda oluşturduğu titreşimler kamerayla kaydedilip; dalgalanan görüntüler yeni kimliğin bir parçası olmuş. Apple, bu görüntülerin bütünüyle çekim sırasında elde edildiğinin özellikle altını çiziyor. Böylece müzik, logonun hareketini de belirlemiş.

Değişen Apple Music logoları

Müziğin bir platformun tasarımını doğrudan biçimlendirmesi güzel bir fikir. Yalnız tanıtımdaki renkli ve hareketli görüntülerle telefon ekranındaki siyah beyaz simge aynı etkiyi yaratıyor mu, orada durup düşünmek gerekiyor. Yıllardır kullandığımız uygulamaların renklerine de alışıyoruz; bir bakışta tanımamızı sağlayan şey bazen o renk oluyor. Bu yüzden kırmızıdan vazgeçmeyi küçük bir rötuş sayamıyorum. Tasarımın nasıl üretildiği kadar, günlük kullanımda nasıl bir karşılık bulduğu da önemli. Bu çalışmanın yapım sürecini Apple Music’in aşağıdaki videosunda izleyebilirsiniz.

Kültür-sanat sayfaları küçülünce

Geçen ay yaptığım söyleşiler arasında Işıl Çalışkan’la sohbetimizin benim için ayrı bir yeri var. Işıl’ı önce yazılarını ve söyleşilerini takip ettiğim bir gazeteci olarak tanıdım. Sonra dost olduk, genel yayın yönetmenliğini yaptığı Yorumcu’da birlikte çalışma fırsatı bulduk. Bu kez soruları ben sordum. Sohbetimizden aklımda en çok kalan mesele, kültür-sanat gazeteciliğinin kriz zamanlarında ne kadar kolay gözden çıkarılabildiğiydi.

Bir konserin tarihini artık sanatçının hesabından da öğrenebiliyoruz. Peki bir salon kapandığında o sahneyi kimlerin kaybettiğini, orada yıllarca nasıl bir müzik hayatı kurulduğunu kim yazacak? Kültür-sanat sayfaları küçüldüğünde bir sonraki konserin haberini başka yerde buluruz belki. O sahnenin geçmişini hatırlatacak yazıyı bulmak o kadar kolay olmayabilir.

Işıl’la konuştuğumuz meseleler müziği ve sanatı doğrudan ilgilendirdiği için söyleşimizden MüziKoridor’da da bahsetmek istedim.

Söyleşinin tamamını ROTKA’da okuyabilirsiniz.

Işıl Çalışkan söyleşisinin manşeti

Yeni Bond belli, sırada şarkısı var

Bond filmleri severler olarak; “Yeni James Bond kim olacak?” diye ne zamandır merakla bekliyorduk. Ve sonunda Amazon MGM Studios, Denis Villeneuve’ün yöneteceği yeni filmde 007’yi Robert Pattinson’ın canlandıracağını açıkladı.

Bu seçimden memnun olmayanlardan biriyim. Ben yeni Bond’u izlerken oyuncunun önceki rollerini düşünmek istemezdim. Başka bir büyük serinin yüzü olarak tanıdığımız birini seçmek yerine, Bond’la özdeşleşecek bir oyuncuya alan açılması bana daha heyecan verici geliyor. Karakteri yeniden tanırken oyuncuyu da onunla birlikte keşfetmek isterim.

Robert Pattinson / James Bond görseli

Pattinson’ı Twilight’ın Edward’ı ve The Batman’in Bruce Wayne’i olarak o kadar iyi tanıyoruz ki onu bir de Bond olarak görmek konusunda isteksizim açıkçası. Bu itirazım oyunculuğundan çok, aynı yüzün birden fazla büyük seriyi taşımasına. Yine de madem seçildi ve artık geri dönüş yok; bu saatten sonra nasıl bir Bond çıkaracağını görmek ve ona göre yorumumu güncellemek şu an yapabileceğim tek şey. Alıştığımızdan daha huzursuz, ne düşündüğünü ele vermeyen bir 007 olabilir mi; göreceğiz.

Bond seçildiğine göre sırada bu Bond’un nasıl bir şarkıyla karşımıza çıkacağı. Zira Bond filmlerini yıllar sonra önce şarkısıyla hatırlıyoruz. Yeni film ve şarkısı karşımıza çıktığında, bu seçime MüziKoridor’da daha ayrıntılı döneceğime emin olabilirsiniz. 🙂

Mezarlık’ta tanıdık bir ses: Efza

Efza'nın söyleşideki manşet görseli

Mezarlık, dizi ve film zevki benimkine çok yakın olan yakınlarımdan sıkça öneri aldığım, izlemeyi istediğim ama bir türlü başlayamadığım bir diziydi. Nihayet izledim. Zekâ dolu, ters köşesi bol, kadın cinayetlerini ele alırken toplumu da bilinçlendiren böyle dizilerimiz keşke daha çok olsa ve ana akım medyada da yayımlansa diye düşündüm izlerken.

Veee dizi müziklerinde, bir bölümünde de oyuncu olarak sevdiğim bir müzisyene rastlamak beni hem çok şaşırttı hem de bir o kadar mutlu etti. Efza’nın sesi ve müziği dizinin ruhuna çok yakışmış, oyunculuğu da keza öyle.

Bu birlikteliğin hikâyesi de güzel: Yardımcı yönetmen Ömer Baykul, “Son Model Arabesk”i kullanmak için Efza’ya ulaşmış. Görüşmeler sırasında Gülgün rolü gündeme gelmiş ve böylece oyuncu kadrosuna da katılmış. Ardından Tevfik Akbaşlı’nın dizi için bestelediği müziklerin bir kısmını seslendirmiş; kendi şarkısı “çıkmazdayım, çıkamıyorum” da dizide yerini almış. Efza bu süreci sevgili Kadri Karahan’la söyleşisinde Müzik Ekspres’e anlatmış. Söyleşinin tamamını okumanızı öneririm.

Bir şarkının açtığı kapıdan hem sesiyle hem oyunculuğuyla girmiş Efza. Ben de MüziKoridor listesine, Mezarlık vesilesiyle yeniden döndüğüm “çıkmazdayım, çıkamıyorum”u ekliyorum.

SIENNA SPIRO: “Time, You & Me”

SIENNA SPIRO; bende Adele ile Amy Winehouse’un muhteşem bir karışımı hissi veriyor. Adele’in güçlü anlatımıyla Amy’nin sesindeki o kendine özgü rengi hatırlatıyor… Yaşını ilk öğrendiğimde çok şaşırmıştım. Zira yaptığı müzik, henüz 21 yaşında birinden beklediğimin çok ötesinde. 2027 Grammy Ödülleri’nde En İyi Yeni Sanatçı adayları arasında yer alıyor ve bence kazananı da olmalı.

Spiro, şarkılarındaki duyguyu dinleyene geçiren şarkıcılardan… Bu seçkiye “Time, You & Me”yi almak istedim; bundan sonra neler yapacağını merakla takip edeceğim isimlerden biri.

Adamlar: “N’aptın Kendinle”

Adamlar yeni kadro ve yeni şarkılarıyla arz-ı endam eylediler; biz sevenlerini fazlasıyla mutlu eden bir gelişme oldu bu. Kadro değişikliği ister istemez grubun müziğine nasıl yansıyacak diye merak ettirmiyor değildi. Ama yeni kadro ile şarkı çıktıktan sonra gördük ki grubun beyni ve aynı zamanda vokali Tolga Akdoğan olduğu için Adamlar yine bizim bildiğimiz Adamlar.

“N’aptın Kendinle” daha adıyla insanı bir durduruyor. Başkasına sorarken kolayca ağzımızdan çıkabilecek bu soruyu kendimize yönelttiğimizde cevap vermek biraz zorlaşıyor. Adamlar’ın sevdiğim taraflarından biri de bu zaten; gündelik dilin içinden bir cümle bulup insanın aklına takmayı başarıyorlar. Sonra şarkıya eşlik ederken bir bakıyorsunuz, kendinize hesap soruyorsunuz. Yine sorgulayan, sorgulatan ve dile dolanan şarkılarıyla iyi ki varlar.

Özgür Aydın: “Fly A Kite”

Özgür Aydın’ın Biophile albümündeki “Fly A Kite”, Global Music Awards’ta sözsüz caz ve blues kategorisinde mansiyon aldı. “Friendship” ve “Sympathy” ile kazandığı bronz madalyalardan sonra yarışmada üçüncü kez takdir görüyor. Bu haber, albüme dönmek için iyi bir vesile. Şarkı sözleri üzerine bu kadar konuştuğumuz bir listede, adından hareketle kendi hikâyenizi kurabileceğiniz bir parçaya da yer açmak istedim ve “Fly A Kite”i listeme aldım.

Sertab Erener: “Kendine Aşık”

Sertab Erener, söz ve müziğini Emre Kula’yla birlikte yazdığı, prodüktörlüğünü de Kula’nın üstlendiği “Kendine Aşık”la diskografisindeki duygusal hitlere bir yenisini eklemiş gibi geldi bana. Dinlerken 90’ların sonundaki Sertab’ı hissettim; sesini duyunca şarkının derdine hemen ortak olduğumuz o hâlini.

“İlk defa seni hiç özlemedim” dediği yerde ayrılığın üzerinden geçen zamanı da hissediyoruz. Birini bırakıp gitmekle onu özlemekten vazgeçmek arasında bazen uzun bir yol var. Üstelik bu kez öfkenin bir kısmı, o ilişkide kalmayı sürdüren kendisine dönüyor. Kendini affetmek için de acele etmiyor. Ayrılık şarkılarında karşı tarafa söylenecek söz bol; insanın kendi kırgınlığıyla ne yapacağını bilemediği bu hâli daha sahici buluyorum.

Benim seçtiğim yedi şarkı ve gündeme dair notlarım böyle. Sizin de sevdikleriniz, “Bunu neden listeye aldın?” dedikleriniz ya da katılmadığınız yorumlarım olabilir. Önerileriniz de… Hepsini konuşmak isterim. Bana Instagram’da @buzzluk hesabımdan yazabilir ya da [email protected] adresine mail atabilirsiniz.

Bir sonraki MüziKoridor’da görüşmek üzere.

SPOTIFY

YOUTUBE

Önceki içerikYeniden Beyoğlu: Beyoğlu Caz Festivali 3. edisyonuyla dönüyor
Abone Olun
Bildir
guest
0 Yorum
Eskiler
En Yeniler Beğenilenler